Dłonie narzędziem pracy
Z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej wystąpiła influencerka, która w ramach prowadzonej działalności gospodarczej wykonuje na zlecenie swoich kontrahentów różnego rodzaju materiały wideo oraz zdjęcia kulinarne z widocznymi dłońmi. Jej zdaniem, odpowiednia pielęgnacja dłoni jest koniecznym i niezbędnym zabiegiem wizerunkowym i wynika wprost z charakteru prowadzonej przez nią działalności. Tym bardziej, że kontrahenci podatniczki często wymagają, aby na publikowanych zdjęciach i filmikach jej dłonie były widoczne. Musi więc dostosowywać wygląd paznokci do wymagań klientów, włączając w to także ich kolor.
Manicure kosztem podatkowym?
W interpretacji z dnia 22 marca 2023 r. , sygn.: 0115-KDIT3.4011.172.2023.3.AD, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał stanowisko podatniczki za prawidłowe. Stwierdził, że skoro poniesione przez nią wydatki na stylizację paznokci mają na celu właściwe przygotowanie się do udziału w zdjęciach i filmach należy uznać, że wydatki te mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w zakresie, w jakim racjonalnie jest to uzasadnione rozmiarem działalności. Konieczne jest jednak ich właściwe udokumentowanie. Wskazane jest przechowywanie nie tylko faktur potwierdzających poniesione wydatki, ale także dowodów na to, że wydatki te były faktycznie związane z osiągniętymi przychodami z działalności.
Jak to jest z innymi wydatkami, które nie utraciły charakteru osobistego?
Mimo łagodniejszego podejścia fiskusa do wydatków wizerunkowych, w kosztach podatkowych przedsiębiorca wciąż nie może rozliczyć wydatków poniesionych, np. na zakup okularów korekcyjnych (sygn.: 0113-KDIPT2-1.4011.12.2023.2.HJ). W tym przypadku skarbówka uznała, że zakup ten jest wydatkiem prywatnym mającym na celu ochronę zdrowia, nie jest związany z prowadzoną działalnością oraz nie wpływa na wysokość osiąganych przychodów.
Zgodnie z interpretacją indywidualną z 25 lipca 2022 r. (sygn. 0112-KDIL2-2.4011.483.2022.1.AA) według organu podatkowego, zakup garnituru wraz z akcesoriami jest uznawany za wydatek typowo osobisty. Argumentacja organu opierała się na tym, że choć osoba działa w branży wymagającej bezpośredniego kontaktu z klientami i planuje wyhaftować na stroju inicjały firmy, taki wydatek służy tylko zaspokojeniu jej osobistych potrzeb wizerunkowych. Nie istnieją żadne szczególne standardy dotyczące ubioru w prowadzeniu tego typu działalności gospodarczej.
Również wydatek poniesiony na uzyskanie prawa jazdy nie ma ścisłego związku tylko z prowadzoną działalnością gospodarczą. Zdaniem organów kontrolnych, umiejętność prowadzenia samochodu osobowego jest wykorzystywana przez przedsiębiorcę także w życiu prywatnym. Z tego powodu, wydatek ten nie może być uznany za koszt uzyskania przychodu (ITPB1/415-786/11/DP). Niemniej jednak, koszty związane z użytkowaniem i zakupem samochodu, jak również z uzyskaniem uprawnień do innych kategorii pojazdu, np. autobusu czy ciężarówki, mogą zostać zaliczone do kosztów podatkowych, jeśli są one niezbędne do prowadzenia działalności gospodarczej.
W interpretacjach podatkowych wydawanych przez organy podatkowe dominuje stanowisko, że zegarki na rękę stanowią wydatki, które mają na celu poprawienie wizerunku osobistego i nie mogą być zaliczone do kosztów podatkowych. Są jednak wyjątki od tej reguły – należą do nich wydatki na zakup smartwatcha (0115-KDIT3.4011.3.2021.1.KR), którego funkcje pozwalają m.in. na: odbieranie oraz odrzucanie połączeń i wiadomości, sprawdzanie przychodzących wiadomości e-mail, mierzenie czasu spotkań czy ustawianie przypomnień dotyczących zaplanowanych spotkań biznesowych. Jeśli zakup taki ma zastosowanie jedynie w działalności, może zostać uwzględniony w kosztach działalności firmy.
Czy zatem taki system podatkowy jest sprawiedliwy?
