B2B czy etat? Pierwsze interpretacje GIP pokazują granicę

Interpretacja GIP-GPP.50.14.2026.2

Wnioskodawca chciał uzyskać potwierdzenie dla możliwości zastosowania umów cywilnoprawnych dla wspierających go w działaniach pośredniczących (pozyskiwania klientów oraz marketingu) osób fizycznych. Akcent relacyjny zdecydowanie położony został na brak podległości oraz swobodę świadczenia usług przez pośredników – Wnioskodawca wskazał na:

• przedmiot świadczenia, którym mają być rezultaty sprzedażowe w postaci pozyskanych kontaktów, umówionych spotkań oraz pozyskanych klientów;
• brak narzucenia miejsca oraz czasu wykonywania umowy, przy jednoczesnym fakultatywnym udostępnieniu biura wg potrzeb zleceniobiorców;
• orientacyjny charakter minimalnego czasu świadczenia tygodniowo;
• brak harmonogramów, obowiązku dostępności czy bieżącej ewidencji czasu świadczenia;
• ograniczenie komunikacji do wskazania celów oraz zadań do wykonania – bez narzucania metody, kolejności ani sposobu wykonania;
• używanie własnego sprzętu przez zleceniobiorców przy ewentualnej możliwości jego zapewnienia przez zleceniodawcę;
• możliwość przeniesienia odpowiedzialności za wykonanie umowy na osobę trzecią;
• brak urlopów oraz wynagrodzenie stałe i prowizyjne.

Główny Inspektor Pracy potwierdził stanowisko Wnioskodawcy, wskazując na brak znamion dla stosowania przepisów Kodeksu pracy:

„Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że stosunki prawne, które Wnioskodawca zamierza nawiązać z dwiema osobami fizycznymi nie będą wykazywały cechy konstrukcyjnej dla stosunku pracy jaką jest podporządkowanie, gdyż Wnioskodawca nie będzie wydawał bieżących poleceń co do sposobu wykonania pracy, czasu i miejsca świadczenia pracy. Wnioskodawca przewiduje również możliwość posłużenia się przez osoby zatrudnione Zastępcami, co tym samym wyklucza uznanie takich stosunków prawnych za stosunki pracy. Ważne jest jednak, aby klauzula umowna przewidująca możliwość skorzystania z zastępcy nie była zastrzeżona dla pozoru, ale żeby wskazane osoby miały faktycznie możliwość spełnienia świadczenia przez osobę trzecią (Wyrok Sądu Najwyższego z 5 maja 2010 roku, I PK 8/10, LEX 602668). Wnioskodawca nie zamierza dostarczać osobom zatrudnionym narzędzi do wykonania umowy, pozostawiając sobie jedynie taką możliwość na wypadek, gdyby zatrudnione osoby nie dysponowały odpowiednimi narzędziami. Tym samym Wnioskodawca nie przyjmuje na siebie pełnego ryzyka związanego z zatrudnianiem. Ponadto, w zaprezentowanym stanie faktycznym akcent pada nie na egzekwowanie przez Wnioskodawcę wykonywania przez osoby zatrudnione pracy w sposób ciągły, ale na osiągnięcie przez nie rezultatu w postaci pozyskania nowych klientów, co sytuuje dany stosunek prawny poza prawem pracy.”

Interpretacja GIP-GPP.50.6.2026.3

Stan faktyczny dotyczył sektora IT. Wnioskodawca wskazał na łączące go umowy B2B z podwykonawcami, dla których:

• umowy ramowe przewidują wykonywanie poszczególnych zleceń na podstawie odrębnych zamówień, z których każde określa w szczególności przedmiot i zakres usług, warunki ich wykonania, model rozliczenia oraz wysokość wynagrodzenia;
• podwykonawca może odmówić przyjęcia zamówienia, a sama Spółka nie jest zobowiązana do zapewnienia mu stałej liczby zamówień ani ciągłości współpracy;
• podwykonawcy mają nie podlegać kierownictwu Spółki w znaczeniu właściwym dla stosunku pracy: osoby koordynujące realizację projektów określają zakres zadań projektowych, wymagane rezultaty, standardy jakościowe i terminy wynikające z danego zamówienia, nie wyznaczają jednak kontraktorom w sposób wiążący miejsca, czasu ani szczegółowego sposobu wykonywania usług;
• podwykonawcy nie mają ustalonego pracowniczego rozkładu czasu pracy, a w przypadku wynagrodzenia ustalanego w modelu czasu i materiału ewidencjonują liczbę godzin przeznaczonych na wykonanie usług, przy czym ewidencja ta służy ustaleniu wynagrodzenia i wystawieniu faktury, a nie kontroli przestrzegania norm i rozkładów czasu pracy. Okno dostępności w godzinach od 6.00 do 22.00 wyznacza ramy, w których mogą być realizowane usługi ze względu na wymagania klientów i parametry świadczenia usług, nie określa natomiast godzin rozpoczęcia i zakończenia pracy kontraktora;
• usługi mogą być wykonywane zdalnie albo w miejscu uzgodnionym w zamówieniu;
• w zakresie niezbędnym do zapewnienia bezpieczeństwa systemów informatycznych, ochrony danych i tajemnic prawnie chronionych kontraktorzy korzystają z urządzeń, oprogramowania oraz dostępów wskazanych przez Spółkę;
• podwykonawcom nie przysługuje wynagrodzenie za samą gotowość do świadczenia usług ani za okresy, w których nie realizują zamówień;
• podwykonawcy ponoszą odpowiedzialność kontraktową za niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania, w tym odpowiedzialność z tytułu kar umownych przewidzianych za zwłokę albo wadliwe wykonanie usług;
• dopuszcza się powierzenie wykonania usług innej osobie, po uzyskaniu zgody;
• podwykonawcy nie korzystają z uprawnień pracowniczych dotyczących między innymi urlopu wypoczynkowego, czasu pracy, pracy w godzinach nadliczbowych i ochrony trwałości zatrudnienia.

Główny Inspektor Pracy podzielił stanowisko Wnioskodawcy o właściwym zastosowaniu przepisów cywilnoprawnych, wskazując:

„W opisanych stanach faktycznych nie występuje zasadniczy element stosunku pracy w postaci wykonywania pracy w warunkach podporządkowania. Całokształt przedstawionych okoliczności wskazuje, że kontraktorzy działają jako samodzielni usługodawcy, ponoszący ryzyko gospodarcze i odpowiedzialność za wykonanie przyjętego zobowiązania, a nie jako osoby świadczące pracę pod kierownictwem pracodawcy, w miejscu i czasie przez niego wyznaczonym.”

Interpretacje ogromny nacisk kładą na swobodę kontraktową, typową dla umów cywilnoprawnych. Jakikolwiek element podporządkowania w relacji biznesowej Główny Inspektor Pracy rozpatruje w kategoriach stosunku pracy – niezależnie od statusu zleceniobiorcy (Interpretacja GIP-GPP.50.18.2026.2). Jeśli dotychczas nasze umowy zlecenia bazowały na statusie studenta i jego swobodzie wyboru czasu świadczenia – mamy sygnał, że nie obronimy się wyłącznie tym stanowiskiem. GIP wprowadza bowiem rozróżnienie między swobodą wyboru czasu świadczenia a samodzielnością wykonania.